زنـ ـدگـ ـی : حــ ــ ــراج عـ ـشـ ـق ؛ تـ ـاراج جــ ــ ـوانـ ـی ؛ وحـ ـشـ ـت پـ ـیــ ـری
دفتـر خاطـراتم را خـــاک خورده... در آن نوشته نشد... "ناکــام دوران بهـــــزاد مرادی" امــروز تـولـد "تـــو" است امــا ؛ این شعــر را برای تـــو مـی گـویـم هیـچـوقـت بـه هــم نمـی رسیـم! یکسال پیش از این بود که دل عاشقم را با کلام آتشینت ، از خود راندی... نیــافتــم! مانده هنــــوز!!! "بهـــــزاد مرادی" نوشتــه بود: گـُمـــــان می کــردم وقتـــی نبــــاشم ، دلــــت می گیـــــــرد...! ۱ روز ؛ ۱ ماه ؛ ۱ سال ؛ از رفتنـــم می گــــــذرد... چـــه خیــــــال ِ بیهـــــوده ای!!! وقـــتـی دلــــت بــا دیگــــریســــت...! ... آه... به حرفت رسیــدم...! بـرادر جـــان! کجایــی که معشــوقـه ی بی حیـــایــت ، در "عـــزای تـــو" مـی رقصـــد؟!! میشمـردم...: چند قـدم نرفته پیدایت میکردم... اکنون آنگونه در پس دیوارهای ترک خورده ی قلبم ؛ پنهـان شدی که ، عمـریست در تردیدم ؛ این بـازی را خوب یــاد گرفتم یا نـه...!!! چشمانم را بستم تا پنهان شدنت را نبینم ، یک ؛ دو ؛ سه ؛ چهار؛ هزار ده شمرده ام و تو هنوز نگفته ای بیا...! دختر گفت : بشمار! دوستـان شرح پریشانی مـن گوش کنید قصــۀ بی ســر و سامـانی من گوش کنید شرح این آتش جانسـوز نگفتن تا کی؟! روزگــاری مـن و دل ساکن کویی بودیم عقـل و دین باخته ، دیوانـۀ رویی بودیم کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت این همـه مشتــری و گرمی بازار نداشت اول آنکـس که خریـدار شدش من بودم عشق من شد سبب خوبی و رعنـایی او بـس که دادم همـه جـا شـرح دلارایی او این زمان عاشـق سرگشته فراوان دارد مــرگ ؛ این روزها دلـم دوبـاره هـوایت را کرده... هــوای آن همه بی وفـایـی هایت را... هـوای آن چشمان دلـربا ، که دریای دلم را طـوفـانی می کرد... امـــا... کاش بودی ومی دانستی که چه می کشم ؛ در این روزهـای تنهــایـی... کاش لحظه ای مرا درک میکردی و به نگاهم نمی خندیدی... امـــا. . . پس خواهم مــُرد " با رویای با تو بودن" تــــو... "بهـــــزاد مرادی"
همان دفتـری که هیچگاه چیزی جز تلخی "تو" ،
می دانم حــال که این متــن را می خـوانـی ،
به احسـاسـاتم می خنـــدی!
اما خاطـراتم تلـــخ تر از آنند ،
که بتوانی حتی خنـــده ای تلـــخ به آنها کنی!!!
راستـی تـا یـادم نرفتــه ؛
سیـــزده آذر روز تــولــدم بود...
می دانستــی؟!
روزی که هیچگاه نفهمیدم برای چه باید خوشحال باشم؟!
روزی که آسمــــان به حـال زارم می گـریست ،
و ابــرها شیـون کـُنـان دنبالم بودند...!
برای چـــه؟!
برای دل سـرگـردانی که روحـش آواره ست...!
آه مـــادرم...
کاش مـرا نمیزادی که اینچنین شـاهـد پَرپَر شدنم باشی!
عشق لیلی مجنونم کرد و چون مرغی پر و پابسته ،
در قفـسم انــداخت!
در قفس ؛ آن هم پـر و پابستــه!!!
ای لیلی شاعرانه هایم می دانم که به حرفهایم می خنـدی ،
اما چه با خنــده چه با تلخــی باورم کن...
فقط برای یک لحظه به خودت بیا...
شاید فـــردا دیـر شود...
یا شاید اصلا فـــردایی نباشد!
راستی فـــردا...
عشق "تو" به امیــد فـــردا ها نگهم داشت ،
اما فـــردا هم مثل امـــروز ، دیـــروز میشد!
روزگار به بازی ام گرفت و "تو" به بازی روزگار با من ،
خنـــدیـــدی!!!
اصلا "تو" به همه چیز می خنـــدی...
به احسـاسـاتم،به شاعرانه هایم،به بازی روزگار...
بخنـــد!!!
قـهـقـهـه کن به حــالم!
دیگر از حرف هم چیزی عایــدم نمی شود...
پس بهتر است پایان دهم قصه ی ناخوانده ی دلـم را!
می گوینـد:بحث از بحث می آید ،
اما نمی دانم چرا سـر هـــر بحثی ،
بحث "تـــو" می آید؟!؟![]()
این شـمــع هـــا را کســی نیست...
این بـادکنـک هـــا ، ریســه هـــا ،
این کلاه هـــای قیـفــی را کسـی نیست...
نـه ، کسـی نیست...
تنهـــــا مـنم با خیــــال "تـــو"...!
بایست کنــار پنجـــره ،
به مـن نگاه کـُن ،
بگـــو:س س س سیــــــــــــب!
تیــلیــک×![]()
در یک غـُروب خستـــه پــائــیـــــز
در نیمـه هــای این ره شـــوم آغـاز
در کـُهنـه گـور این غــم بـی پـایـان
اینجـا ستـاره ها همـه خاموشـنــد
اینجـا فـرشتـه ها همـه گـریـاننــد
اینجـا شکـوفـه هـای گـُـل مـریــم
بـی قـــدرتــر ز خـــار بـیـابـاننــد
و این شـمـع را فـقـط ،
به "امیــــــد آمـــدن تـــو" ، فـوت مـی کنـــم...!
تـولـد غـمـگـیـن مــن مبـــارک!!!![]()
سـالهــاست رو بـه روی هــم ،
دو سوی ریــل هـــا می ایـسـتـیـم ،
به هــم نگــاه کنـیـم ،
و شاخـه هـــای گـُـل پـژمـُرده مـی شـونـد ،
میــان دسـت هـــایمـــان...!
تـقـصـیـــرِ مـــا نـیـسـت ؛
قـطـــارهـــا ،
به ســـرعـت مـی گـــذرنـد!![]()
با کلام آتشین تو دل من نیز آتـش گرفت، سـوخت...
و برای همیشه خاکستـــر شد...!
دلم خاکستـــر شده ی سالها زجر و بدبختی است...
خاکستـــری که حک شده در خون جگرم...
و هیچ بـادی؛ حتی بـاد سلیمانی آنرا از دلم نمی برد...!
بدبختی هایم تمامی ندارد!
آغاز بدبختی ام "عـشـق تـــو" بود!
تویی که به حال زارم نگـریستی ؛
اما من سالهای بدبختی ام را به خاطر تـــو گریستم!
و حال که به خودم آمدم ،
چیزی جز لاشه ی نا اُمید دلی که کفتارهای زمان در پی آنند؛
کلام آتشین تو احسـاسـات درونم را ویــران کرد!
کاش این چنین با دلـم نمی کردی...
افســوس که...
راستی نـَفـَسـم...!
نفسی که می کشم جز تنهایی بازدمی ندارد...
افســوس را دم و تنهایی را بازدم کردن کار هرکسی نیست!
دلـم ؛ احسـاسـاتـم ؛ نـَفـَسـم...
فــَـدای "نـــاز تـــو" شد!
نازی که حال دیگر خریداری ندارد...!
ای دل بدبختم چقدر سـاده ای...دردهایت تمام نشده...
پایان بدبختی ات آغاز تنهـایـی توست...تنهـایـی که ابدیست!
دل ساده من ؛ ![]()
![]()
یک؛
دو؛
سه؛
چهار؛
.
.
.
.
.
قایم میشدی در پس دیــوارها!![]()
.
.
.
.
.
سـالهـا می گــــذرد ؛![]()
پسرک چشمانش را بست و شروع کرد به شمردن ؛
یک؛
دو؛
سه؛
چهار؛
.
.
.
.
.
دخترک رفت پنهان شود ؛
آن طرفتر پسر دیگری را دید که گرگم به هوا بازی میکند،
برّه شد و با گرگ رفت...
پسرک قصه هنوز می شمارد...!![]()
داستــان غــــم پنـهـانـی مـن گوش کنید
گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید
سـوختم سـوختم این راز نهفتن تا کی؟!
ســاکـن کــوی بـُت عـربـده جویی بودیم
بـسـتــۀ سـلسـلـۀ سـلسـلـه مـویی بودیم
یـک گرفتــار از این جـمـلـه که هستـنـد نبود
سنبل پــر شکنش هیــچ گـرفـتــار نداشت
یوسـفـی بود ولی هیـــچ خـریـدار نداشت
بـاعـث گــرمـی بــــازار شدش من بودم
داد رســوایی مـن شـهــرت زیبــایــی او
شهــر پر گشت ز غـوغـای تماشـایی او
کی سـر برگ من بی سـروسامـان دارد![]()
خــوابـی شيـريـن ؛ در آغوش خــاک گــرم ،
كه جسـم ســرد مرا در آغـوش می گيــرد...
تا همـه ی بی مهــری ها و ســردی ها و نامــردی ها را ،
به فــراموشـــی بسپــارم...
و با چه محبتی مهــرش را نثــارم می كند بی منت!
و بـــاد ؛
كه با وزش بر رو خـاكم ،
و نـوازش دلنشيـن آرامـم می كند...
و در لابه لای درختـان برايـم آواز می خواند...
و درختــان برايم دست می زنند!
و حــال با اين يــاران ،
ديگر احســاس تنهـــايـی نخواهـم كــرد...!
مرگ زيبـاست برای جسم سـردم و روح بلند پـروازم!
كه باز خواهد گشت در آغوش گرم و بی نهايت محبت او...![]()
![]()
ای تویی که به راحتی از کنـار احساسـات بلنـــد پرواز
و عاشقـم گـذشـتی ،
ذهــن مشـوشـم را ویــــران تر کردی...!
و...
غـــرورم را شکــستــی!!!
دیگر شعــر گفتــن برایم فایــده ای ندارد...
اصـلا از اول هم فایـده ای نداشت!
وگــرنـه من کجــا و شاعـــری کجـــا؟!
قبلا بیــن دو راهـی مرگ آوری که ،
روحـم را می افســرد مانـده بودم...
که ، یا تــــو...؟یا شعـــر...؟
اما اکنـون حســـاب کــار دستــم آمـــده!
نه تـــو...نه شعـــر!!!!!
تــو ؛ دوست داشتنت نیستــی و نخـواهی خواهد بود!
شعـــر ؛ تسکینی دیگر نیست برای روز های بی تو بودن!
و شبهای زخمی ام که تو مرهـم آنهایی!
با این حـــال...
دو طــرف معــادله معلــوم است...!
و دیگــر هیــچ نکتــه ی مجهــولی در آن نیست...
به اصطلاح خودمانی حسابش پــــاک است...
دیگر امیــــدی ندارم...هیچ امیــــدی...!!!
نمی دانم چـــرا در هــر راهی از زندگی ام ،
یــأس بر امیــــد غلبه می کند...
نمی دانم...
شاید امیــــد آنچنـان توانــا نیست ،
که پا بر سر یأس بتواند نهــاد...!
پس منتظــر خبری که روزی ممکن است
همـانند صـور اســرافیل ، در دلت بلــوا بر پــا کند ؛ باش!
فقط منتظــر آن روز باش...
و تا آن روز بمـــان...!
تا شاهــد مرگ عشق و قیامت عمــرم باشی...
تا آن روز بمـــان...![]()
| قالب جدید وبلاگ پیچك دات نت |


