من از دنیـــای خراب شما رفتم...

من رفتم...

آنهم بصورتی ناخوشاینــد که ،

حتی ملائک هم از مظلومیت مرگم انگشت به دهان ماندند!!!

آه پدر...تمام هستی و خورشید تابان دلم...

افسوس...

کلامی ندارم برایت...!!!

حتی سکـــوت را!!!

آه مادر غمگینم...

حال در ماتمسرایت نجوای بی قراری و شیون سر ده...

و در ِ ماتمسرای خویش را بر هیچکس مگشا...

زیرا که دیگر سایه فرزند غلتــان به خونت مجتبــی را ،

 بر در نخواهی دید!!!

ای خواهـــران ِ برادر مـُرده ام...

دیگر برادر غمخواری نیست که تکیه گاه گریه هایتان

شود و با تمام نا امیــدی اش برایتان آهنگ امیــد بنوازد!

پس... با سوز دل برای رفتنم بنالید!

و اما...

ای برادر کوچک و مونس تنهایی هایم ؛بهــــزاد!

بعد از هجرتم مرا ببخش...

زیرا که رفتنم دست خودم نبود...!

سرنوشت مرا اسیـــر دستــــان پلیـــد خود کرد و ،

دشنه ی خاموشی را بر قلبم بی رحمانه فرو کرد!!!

ببخش که تو را با دردهایت در اوج بی کسی که ،

تنهـــا کـَسَت بودم ،تنهـــا گذاشتم!!!

با غم عشق خود بساز و نگذار بخاطر معشوقی بـی لیـاقت ،

که ارزش ویرانی آرزوهایت را ندارد ،

مانند من از آرزو هایت ناکام بمانی...!

روز تولدم بر سر مزارم بیا و تلاوت کن بر من واقعه را!

تا به یاد واقعه ی ناخوشایند ظهــر خرداد ۸۹ ،

ناکامی های برادر بی دلدارت مجتبی را حس کنی!

 الا ایها الناس...

تولد...؛نه!

خـــزان و پر کشیدنم تسلیت!!!!!

و در پایان...

پـــدر ، مـــادر ،خواهـــر...

و بـــرادرانم...!

بعد از رفتنم بر شمـــا خوش باد این روزگار ناماندنی!!!