همان دفتـری که هیچگاه چیزی جز تلخی "تو" ،

در آن نوشته نشد...

می دانم حــال که این متــن را می خـوانـی ،

به احسـاسـاتم می خنـــدی!

اما خاطـراتم تلـــخ تر از آنند ،

که بتوانی حتی خنـــده ای تلـــخ به آنها کنی!!!

راستـی تـا یـادم نرفتــه ؛

سیـــزده آذر روز تــولــدم بود...

می دانستــی؟!

روزی که هیچگاه نفهمیدم برای چه باید خوشحال باشم؟!

روزی که آسمــــان به حـال زارم می گـریست ،

و ابــرها شیـون کـُنـان دنبالم بودند...!

برای چـــه؟!

برای دل سـرگـردانی که روحـش آواره ست...!

آه مـــادرم...

کاش مـرا نمیزادی که اینچنین شـاهـد پَرپَر شدنم باشی!

عشق لیلی مجنونم کرد و چون مرغی پر و پابسته ،

در قفـسم انــداخت!

در قفس ؛ آن هم پـر و پابستــه!!!

ای لیلی شاعرانه هایم می دانم که به حرفهایم می خنـدی ،

اما چه با خنــده چه با تلخــی باورم کن...

فقط برای یک لحظه به خودت بیا...

شاید فـــردا دیـر شود...

یا شاید اصلا فـــردایی نباشد!

راستی فـــردا...

عشق "تو" به امیــد فـــردا ها نگهم داشت ،

اما فـــردا هم مثل امـــروز ، دیـــروز میشد!

روزگار به بازی ام گرفت و "تو" به بازی روزگار با من ،

خنـــدیـــدی!!!

اصلا "تو" به همه چیز می خنـــدی...

به احسـاسـاتم،به شاعرانه هایم،به بازی روزگار...

بخنـــد!!!

قـهـقـهـه کن به حــالم!

دیگر از حرف هم چیزی عایــدم نمی شود...

پس بهتر است پایان دهم قصه ی ناخوانده ی دلـم را!

می گوینـد:بحث از بحث می آید ،

اما نمی دانم چرا سـر هـــر بحثی ،

بحث "تـــو" می آید؟!؟